TRADING PLACES
De grondbeginselen van huizenruil

Hoofdstuk 5
SUCCESVERHALEN!

Flexibiliteit is alles! - Roy Prince

"Een kwestie van vertrouwen," zei mijn huizenruilpartner, Lyn Glanz, uit Rotterdam.
En dat is het ook, dus vertrouwden we elkaar.
Het verhaal van Linda Jo Scott; Bellevue, Michigan

"Je huis drie weken toevertrouwen aan een gezin met jonge kinderen? Waar begin je aan?!"

"Ben je niet bang dat ze spullen kapot maken?"

"Hoe bereken je wie welke rekeningen moet betalen?"

Zelf had ik me deze vragen ook gesteld, maar het vooruitzicht om drie weken lang in een huis in Nederland te vertoeven en met een geleende auto door Europa te rijden woog zwaarder dan dat soort kleine zorgen over mijn huis in Bellevue. "Het is een kwestie van vertrouwen" zei mijn huizenruilpartner, Lyn Glanz, uit Rotterdam. En dat ís ook zo, dus vertrouwden we elkaar.

We kenden elkaar alleen via internet. In Oktober 1998 werd ik lid van HomeExchange.com. Ik betaalde $30 om mijn huis een jaar lang op hun website te adverteren. Zij plaatsten een foto van mijn huis, en mijn beschrijving van de woning, de omgeving en de bezienswaardigheden.

Ik begon e-mails te sturen naar allerlei mensen in Europa die net zo'n aanbiedingspagina hadden op de website, om een ruilvakantie voor de zomer te arrangeren, maar niemand leek geïnteresseerd in een bezoek aan mijn onbekende dorp in Michigan. Europeanen leken allemaal naar dezelfde vier hot spots te willen:or spots: Manhattan, Orlando, New Orleans en San Francisco. Geen van alle in de buurt van Bellevue...

In januari, toen ik de hoop al bijna had opgegeven, ontving ik een e-mail van Lyn Glanz, een Britse sociaal werkster die zich samen met haar gezin in Nederland had gevestigd. Het gezin Glanz was al in Florida en New York geweest, en wilde nu het leven in een klein dorpje in de 'Midwest' ervaren. Het leek hen ook leuk om Chicago te bezoeken en misschien een wedstrijd van de Cubs of de White Sox bij te wonen. Mijn clubje van reisgenoten en ik waren wildenthousiast dat we waren ontdekt! Begin februari was de ruilvakantie gepland.

E-mailverkeer maakte de communicatie makkelijk. We bespraken over en weer allerlei praktische zaken. Zo besloten we dat ieder zijn eigen vaste lasten zou betalen, en onze verzekeraars stemden erin toe dat we in elkaars auto's zouden rijden zonder extra verzekeringen af te sluiten. We spraken af dat we niet de halve zomer zouden doorbrengen met het poetsen en opknappen van onze huizen. We vonden het geen van beiden nodig dat er kasten en lades voor ons werden leeggemaakt; we zouden allemaal uit onze koffers leven, aangezien we toch veel rond zouden trekken. Ik vroeg Lyn zelfs haar kasten zo rommelig mogelijk achter te laten, zodat ik me niet schuldig hoefde te voelen over mijn eigen rommelige kasten.

De ruilvakantie was een enorm succes. We logeerden twee dagen bij het gezin Glanz voor zij naar mijn huis vertrokken, zodat we de kans hadden kennis te maken en de laatste details met elkaar uit te wisselen, zoals de vuilnis-ophaaldagen, de reservestoppen in de meterkast en de sleutels.

Een vriend van mij pikte het gezin op van het station in Battle Creek en nam ze mee uit eten bij Clara's aan de rivier voor hij hen naar mijn huis in Bellevue bracht. Andere vrienden nodigden hen uit voor een etentje of een uitje En zelf hingen ze een paar weken de Amerikanen uit.  

"We bezochten twee honkbalwedstrijden van de world series in Battle Creek -oersaaie sport, dat Amerikaanse honkbal van jullie -  We gingen naar de vrijmarkt 'Ionia Free Fair'  en naar een internationaal festival in East Lansing. We zwommen in Lake Michigan bij St. Joseph en keken naar een Spartaanse speedway race in Mason." Vertelden ze me.

Als toeschouwers van het leven in Amerika verbaasden ze zich over borden waarop stond 'gevangenis-zone, neem geen lifters mee', in de buurt van de gevangenis Jackson, en waren ze geschokt door het gemak waarmee wapens verkrijgbaar waren. Bij een uithangbord met de tekst: 'nieuwe en gebruikte vuurwapens,' vroegen ze zich huiverend af: 'gebruikt op wie?'

"Er zijn zoveel non-functies in Amerika," merkte Jeff Glanz op, die econoom was en bij Unilever werkte. "We verbaasden ons over schijnbaar overbodige beambten, bijvoorbeeld twee machinisten op een trein, terwijl je aan één echt genoeg hebt, en voor het raam van elke Burger King of McDonalds hing wel een bordje 'medewerkers gezocht', terwijl het binnen wemelde van het personeel."

"De tuin was super," zegt de 11-jarige Ben Glanz. "Hij was wel dertig keer zo groot als onze tuin!"

"Zijn zus, de 13-jarige Jessica, vertelt: "Er waren heel veel interessante dingen die we nooit eerder hadden gezien, zoals de levende aas-automaat bij de supermarkt en vetvrije slablaadjes."

Ons verblijf in het huis van het gezin Glanz in Hillegersberg, net buiten Rotterdam, was voor ons minstens zo leuk als hun verblijf in Michigan. Een grachtenpand van vier verdiepingen, met een tuin die grensde aan weer een andere gracht, die in directe verbinding staat met de Maas en de Rijn! We konden op TV naar de BBC en naar CNN kijken en er was ruimte genoeg voor tien.

Met hun huis als uitvalbasis, verkenden we Amsterdam, Den Haag, Gouda, Delft en Friesland, en we deden zelfs een uitstapje naar België om de historische stad Brugge te bezoeken. Allemaal in de gezinsauto van het gezin Glanz, een Skoda van Tsjechisch fabrikaat.

En het leukste was dat we - met hun toestemming, natuurlijk! - voortdurend vrienden uit Texas, Florida, Michigan, Duitsland en Engeland ontvingen.

Vindt de familie Glanz het experiment voor herhaling vatbaar? "Ja, zonder enige aarzeling," is hun antwoord. "Helaas verhuizen we binnenkort naar Zwitzerland, en weten we niet of we de komende zomer al over een huis beschikken dat we kunnen ruilen." 

"Exchanging Lives Down Under"
by David Hochman; Los Angeles, California

It all started with a list on a ketchup-stained napkin: "Portugal, Spain, Greece, Australia, Buenos Aires, Tuscany, Provence…" They were the dream trips. The fantasies. The sunny, happy, far-off places where we wanted to be more than just tourists. Of course, we had jobs at the time, but we also a sense that the time was right to do something truly dramatic with our lives. And so we did: we registered at HomeExchange.com.

Almost as soon as we listed our Los Angeles apartment, we started getting offers - and our hearts started pounding: A weekend apartment in the center of New Orleans' French Quarter. A four-bedroom villa on an island in Greece. A 27-acre ranch in Oregon! "Ever thought about South Africa?," one potential exchanger asked. Another began, "Interested in a house on a thermal pool in Iceland?" Iceland!
We held out, though, and I'm glad we did. A few weeks later, we got a note from a couple from Sydney, Australia. They emailed to see if we'd like to exchange our place for their art deco apartment down under. We felt an immediate connection. Malcolm is a journalist; I'm journalist. Wenona loves to cook; my wife, Ruth, is a born foodie. As the emails skipped back and forth across the planet, we found out we're the same ages, have similar backgrounds and like the same books, the same music, the same movies. If Malcolm and Wenona lived in L.A., we'd have a new pair of best friends. Naturally, we wanted to do the exchange.

But we still had those jobs of ours. After lots of talk (and more than a few therapy sessions), Ruth and I decided to take the plunge. As a writer, I could leave my magazine job and focus on my burgeoning travel-writing career. Ruth was only too happy to get back-to-back summers, courtesy of the southern hemisphere; and she also wanted to try her hand at travel photography. Once we made the decision, there was no turning back. We handed in our resignations, rolled over our 401Ks, set up some online bill-paying accounts and booked the flight to Australia.

Originally we thought we'd go for three months. Longer than a vacation, but not so long that we'd feel like Rip Van Winkle when we got back. There was only one little problem. As soon as we got settled in Sydney, we felt like we could stay forever. Yes, it was tough at first. We didn't know anyone, it was hot, we felt far from our friends and family and we saw an enormous spider in our bedroom I was sure was deadly (it wasn't). But Malcolm and Wenona were kind enough to share some of their secrets, and even some of their friends. We did the same for them, emailing lists of our favorite restaurants, hikes and weekend getaways. We weren't just exchanging homes, we were exchanging lives.

Being in another country for a limited time was also doing something wonderful for our social life. It was making us more outgoing. "We're only here for a few months," we kept telling ourselves, "we better make the most of it." So we reached out to people, cold-called strangers, knocked on our neighbors' doors and took any invitation we got for dinner or drinks. We ended up meeting some amazing characters. Our upstairs neighbor, Kambiz, turned out to be the great-grandson of the King of Iran, and though he called himself a recluse, he would astound us with his collection of friends at his Saturday night singalongs.

Our downstairs neighbors, Sue and Paul, were as different as could be, both from Kambiz and from each other. Paul was an artist, an introvert with the calm manner of a zen master. Sue was a lawyer and talked a mile a minute about every subject imaginable - religion, food, Aboriginal culture and, more than anything, f

Word lid!